Ψάχνω Στιγμές

ΜΝΗΜΗ Ιουλίου 23, 2014

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 9:09 πμ

My notebook

My notebook

Αν υπήρχε ένα passe-partout για όλα τα προβλήματά μας, αυτό, θεωρώ, θα ήταν η μνήμη.
Αυτό το πολύτιμο εργαλείο του εγκεφάλου μας, που έχει τη δύναμη να συνταράξει κυριολεκτικά την αχαρτογράφητη περιοχή της ψυχής μας, θα ήταν πιο χρήσιμο αν το αξιοποιούσαμε περισσότερο και το φιμώναμε λιγότερο με τη γνωστή φράση “Μην κολλάς στο παρελθόν, ζήσε για το παρόν” κτλ. κτλ.
Μόνο στην πολιτική αν το είχαμε χρησιμοποιήσει μια δυο φορές, θα μάς είχε γλιτώσει από μόνη της η μνήμη από πολλά δεινά…
Αν θυμόμασταν συχνότερα από πού ξεκινήσαμε ως άνθρωποι, θα ήταν πιο εύκολο να ξαναβρούμε το χαμένο μας δρόμο σε ατομικό επίπεδο.
Κάποτε με ρώτησε κάποιος πώς γίνεται να γράψω αυτά που διάβαζε στα ποιήματά μου, όντας τόσο νέα (πολύ παλιότερα, βέβαια). Στην ποίηση (αν και δεν μιλώ ως ειδήμων γενικότερα, απλώς σε ό,τι αφορά τα δικά μου γραπτά, πετυχημένα ή μη) δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο η ηλικία όσο η μνήμη. Μοιάζει λίγο με το θέατρο. Αν θυμάσαι πως ένοιωσες κάποτε, πώς αντέδρασες, πώς στεκόσουν, τί είπες, τί σού είπαν, θα το ξανακάνεις επί σκηνής. Το σώμα και η ψυχή θυμούνται, ό,τι και να τούς πεις εσύ.
Αν το έζησες και το θυμάσαι, θα τό γράψεις.
Αν το έζησες και σε πλήγωσε, δεν θα το επαναλάβεις στη ζωή, αλλά θα το θυμάσαι και θα το αναπαράγεις επί σκηνής ή επί χάρτου.
Ίσως από τα χειρότερα στη ζωή είναι να χάσει κανείς το δώρο της μνήμης.
Να θεωρήσεις πως αυτά που έχεις ξεχάσει, δεν έγιναν ποτέ.
Πολλοί γνωστοί σε συνεντεύξεις τους, μιλώντας για τη ζωή τους που έχει γίνει δημόσιο θέαμα, επαναλαμβάνουν το κλισέ “δεν μετανοιώνω για τίποτα.”
Διαφωνώ.
Με το να μετανοιώνεις, δεν ακυρώνεις τη ζωή σου.
Απλώς χρησιμοποιείς τη μνήμη σου δημιουργικά. Δεν θα γυρίσεις να αλλάξεις τα λάθη σου. Μετανοιώνοντας, δεν τα επαναλαμβάνεις γιατί “θυμάσαι” πού σε οδήγησαν.
Η μνήμη και η μετάνοια πονούν, σε ατομικό και σε κοινωνικό επίπεδο.
Αλλά δίνουν καρπούς.
Αναπολήστε, λοιπόν, και προχωρήστε μπροστά.

 

Απώλεια Μνήμης Απριλίου 4, 2014

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 6:45 πμ

Στον πατέρα μου    Image       http://xalexandropoulos.wordpress.com/

Απώλεια μνήμης η στιγμή που λες

                                                 “Εντάξει, ήμουν πάντα,
                                                  όπως τώρα, εδώ,
                                                  στη χαρμολύπη.”

Απώλεια μνήμης οι στιγμές που ξέρεις
                                                  “Σίγουρα, εγώ δεν είχα
                                                   εικόνες-λέξεις
                                                   μες στο μυαλό μου.”

Απώλεια μνήμης, να χαθεί το παρελθόν
                                               γραμμένο εκεί μπροστά σου.

Απώλεια μνήμης ν’ ακροπατάς τις νύχτες
                                               μήπως το ξυπνήσεις.

Απώλεια μνήμης, “τα ξεχασμένα” να λες “ποτέ δεν έγιναν.”

Απώλεια μνήμης εσύ, δίπλα, στο κρεβάτι,
                                                να σκέφτεσαι ποιά θά ‘πρεπε
                                                να ήμουν

Χαμένη λέξη, παρελθόν, στην άβυσσο του χρόνου
                                                 κι ήσουν εκεί τώρα, τώρα δα,
                                                 πριν δυο γραμμές, δυο στίχους,
                                                 το “τώρα” ήδη παρελθόν
                                                 κι εγώ μαζί σου λήθη.

Χαμένη λέξη, Αγάπη μου, τα μού ‘ταξες χαμένα,
                                                 όλα κουβάρια ήτανε
                                                 στα νύχια κάποιας γάτας
                                                 και κείτονται σε νήματα
                                                 μπλεγμένα μες στο δώμα,
                                                 εκεί που πια δεν απαντά
                                                 χαμένη η φωνή σου.

Τα μού ‘ταξαν τα μάτια σου, δίχως να μού το λένε
Απώλεια μνήμης τά ‘μασε αντάμα με το κύμα
του χρόνου, κι απομένω εδώ, χαμένη, στο παρόν μου.

Απώλεια μνήμης είναι αυτό που πιότερο φοβάμαι,
μην τύχει κι όσα ξέχασα
ανύπαρκτα λογιάσω.

(Πύργος, 11/5/2010)

 

Lyrics without the music Φεβρουαρίου 10, 2014

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 8:02 πμ

Snapshot_20101020_2
I’m In Love with a Memory

I’m in love with a memory
and you love just the thought of me
the idea of a woman by you
who can hear your thoughts.

I’m in love with the touch of your skin
and you ask what I think of your kin
freeze the fire that burns inside
fasting daily away from me.

What is it, baby,
that keeps you away?
What is it, darling,
that will set you free?

I’ve been praying hard for you
turn my flames into songs for you,
I’ve been hoping you’ll wake up soon
see the tears i have cried for you.

What is it, baby,
that keeps you away?
What is it, darling,
that will set you free?

I’m in love with the thought of you
making love at the thought of me,
waking up just to feel my skin
even though you don’t like my kin.

I want you, baby,
why can’t you now see?
how thirsty I’ve grown,
away from you?

I am through playing hide and seek,
every day I keep growing weak,
I yearn daily for your embrace
but your coldness is my disgrace.

I love you, baby,
adore you darling
I cannot leave you
I cannot live

I’m in love with a memory…

http://www.poetrysoup.com/poems_poets/poem_detail.aspx?ID=541492

 

Ανεμοδρόμι Φεβρουαρίου 4, 2014

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 9:18 πμ
Καστράκι, Αιτωλοακαρνανία, Λίμνη Καστρακίου

Καστράκι, Αιτωλοακαρνανία, Λίμνη Καστρακίου

Περνούν οι ώρες
το αναφέρω, σαν νά ‘ναι κάτι σοβαρό.
Το αναφέρω, παρότι ξέρω
πως φύκι είμαι στο νερό.

Περνούν οι ώρες μες στο σύμπαν,
κι εγώ μια ασήμαντη ψυχή,
πηγαινοέρχομαι φορώντας
του έρωτά μου την πληγή.

Ό,τι κι αν κάνω, καημέ κι αγέρα,
περνούν οι ώρες σαν τη βροχή.
Φέρε να στρώσω να κοιμηθούμε
στου ονείρου μου τη φυλακή.

Πρώτη φορά που με πήρε αγέρας,
με πήρε χάδι στην αγκαλιά,
τραγούδια λέγαν τα περιστέρια,
ψίθυρους γέμισ’ η ακρογυαλιά.

Ίκαρε, εσύ, τυχερέ τρελέ μου,
εσύ δερν έζησες για να δεις
πώς αναδύεται η καρδιά, καλέ μου,
απ’ τα συντρίμια της προσμονής.

Τότε και τώρα, περνούν οι ώρες,
Βορέας πέρασε, με πήρ’ ευθύς,
κι εγώ αστόχαστα θαρρούσα είναι
πνοή ανεξόδιαστη της ηδονής.

Στην περιδίνηση των δυο ανέμων
στέκω παράμερα και τους κοιτώ.
Όνειρο ο ένας, ψέμα ο άλλος,
απάτη η πάλη τους μεσ’ στο μυαλό.

Λαχτάρα, φώς μου, πνοή ανέμου,
περνούν οι ώρες κι εγώ εδώ
να περιμένω μήπως φυσήξει
στο απάνεμό μου το σπιτικό.

© Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2013

 

Κάθε Χρόνο νέο κεφάλαιο Σεπτεμβρίου 24, 2013

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 7:55 πμ
Vratsa, Bulgaria, 2011
Vratsa, Bulgaria, 2011

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, αναρωτιέμαι: πού θα βρίσκομαι φέτος;
Σε ποιο σχολείο; Με ποιούς μαθητές; Με ποιούς συναδέλφους;
Θα καταφέρω να κάνω μαζί τους όλα όσα λατρεύω; Θέατρο, ζωγραφική, ταινίες, Αγγλικά;
Θα μ’αγαπήσουν; Θα τούς λείψω έστω και λίγο την επόμενη χρονιά που θα είμαι κάπου αλλού;
Θα είμαι αρκετά τυχερή ώστε να τούς εχω ξανά και του χρόνου;
Κάθε χρόνο, το Σεπτέμβριο, ανοίγω ένα νέο κεφάλαιο. Και, δόξα τω Θεώ, κάθε σχολική χρονιά είναι,
τα τελευταία χρόνια, πιο μαγική από την προηγούμενη. Γι’ αυτό και είναι τόσο δύσκολο την επόμενη
να προχωρήσω σε κάτι καινούριο και άγνωστο. Όλα όσα έχω ζήσει, όμως, στα σχολεία την Ηλείας και την Αιτωλοακαρνανίας μού δίνουν τη δύναμη και την αισιοδοξία να μπαίνω κάθε Σεπτέμβριο σε νέες αίθουσες, με νέους μαθητές που πρέπει να μάθω από την αρχή και να προσπαθώ να τούς πείσω πως τα Αγγλικά και η γνώση εν γένει είναι κάτι μαγικό, πως κάθε γνώση είναι ένα ακόμη σκαλοπάτι, ένας ακόμη δρόμος που ανοίγεται μπροστά τους διευρύνοντας τις επιλογές τους.
Καλή σχολική χρονιά, σε όλες τις καρδιές των δασκάλων και καθηγητών εκεί έξω που αγαπούν αυτό που κάνουν.
Καλή τύχη σε όλες τις καρδιές των μαθητών εκεί έξω που λαχταρούν να επιστρέψει ο παλιός τους δάσκαλος ή να τους αγαπήσει ο καινούριος.
Καλή μας τύχη.
Το βιβλίο της ζωής είναι απρόβλεπτο, αλλά και γεμάτο με εκπλήξεις….
Αρχοντούλα

 

“ΣΕ ΛΙΓΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΚΟΥΡΝΙΑΣΜΕΝΟΣ” του Βασίλη Κομπορόζου Σεπτεμβρίου 17, 2013

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 5:27 μμ
timthumb.php

ΣΕ ΛΙΓΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΚΟΥΡΝΙΑΣΜΕΝΟΣ

http://www.24grammata.com/?p=42629

“Σε λίγους στίχους κουρνιασμένος”, Βασίλης Κομπορόζος

Προστέθηκε από

κομποροζος 24γραμματα“Σε λίγους στίχους κουρνιασμένος”
Βασίλης Κομπορόζος

Free ebook- 24grammata.com
[κατέβασέτο]
ηλ. εκδόσεις  24grammata.com (σειρά εν καινώ)

αριθμός σειράς 53, ημ. έκδοσης: 15/09/2013

Εξώφυλλο: Πηγές Μόκιστας, Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας
ISBN: 978-960-92318-1-7
Επίλεκτες Ψηφιακές Εκδόσεις: 24grammata.

Διαβάστε το κριτικό σημείωμα του Απόστολου Θηβαίου κλικ εδώ

Σύντομη εισαγωγή
Σύντομη ολιγόστιχη ποίηση: Μέχρι ποιου αριθμού στίχων μπορεί ένα ποίημα να χαρακτηριστεί σύντομο; Δύσκολο να απαντήσει κανείς. Και γιατί μικρά, σύντομα ποιήματα; Αυτό είναι πιο εύκολο, αν και υποκειμενικό όπως και η ποίηση και η τέχνη γενικότερα. Οι απαντήσεις πολλές σαν τα διάφορα μονοπάτια που ξανοίγει μπροστά μας η ποίηση και σε μια εισαγωγή, σαν τούτη εδώ, πρέπει να συμπυκνωθούν σαν ένα ολιγόστιχο ποίημα μεστό ουσίας  και – πράγμα πολύ δύσκολο! – πεμπτουσίας!
Προσωπικά, η ολιγόστιχη ποίηση μου προσφέρει μεγάλη απόλαυση, με τέρπει με τη συντομία της, τη συμπύκνωση που δύναται να παράσχει ανάμεσα στο στίχο και το νόημα, μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου. Στις δικές μου απόπειρες, αυτό, φυσικά, θα το κρίνει ο αναγνώστης. Μου ασκεί μια ακατανόητη και ακαταμάχητη έλξη, την οποία δεν μπορώ να εξηγήσω επακριβώς, σαν τον έρωτα, το ανεξήγητο και δυσερμήνευτο πάθος, πέρα από κάθε λογική και αμφιβολία.
Η σύντομη ποίηση είναι σαν ένα σκίρτημα, ένα αποτύπωμα χρονικό στο τετράδιο αισθημάτων της καρδιάς, ένα ίχνος παλλόμενου αίματος της ψυχής πάνω στο χαρτί, μια σύλληψη στίχου, η οποία μάλιστα, παρά τη φαινομενική απλότητά της μπορεί να κρύβει από πίσω της χρόνια ολόκληρου μόχθου.
Κι αυτή η σύλληψη της στιγμής μας οδηγεί στο περίφημο χαϊκού για το οποίο ισχύουν όλα τα παραπάνω αλλά και το αρκετά παλαιότερό του τάνκα. Με μορφικό σχήμα 3 στίχων με 5-7-5 συλλαβές ανά στίχο το χαϊκού, και 5 στίχων με 5-7-5-7-7 συλλαβές το τάνκα, παρά τη ‘στενότητα’ χώρου, προσφέρουν πεδίο για ποιητική ανθοφορία και νοηματική υψηγορία. Για την ακρίβεια, το χαϊκού εκφράζει πιο πολύ το αποτύπωμα της στιγμής, την αίσθηση εν τη γενέσει και τη ολοκληρώσει της ενώ το τάνκα διέπεται από μια φιλοσοφικότερη χροιά, για να διατυπώσουμε κάπως αδρά κάποια βασική τους διαφορά.
Μολονότι πάντα με σαγήνευε η ολιγόστιχη ποίηση μόλις τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκα συστηματικά με το είδος. Το χαϊκού, ιδίως, νιώθω πως μου προσέδωσε φτερά, νέους ορίζοντες και καινούρια επίπεδα στο πολυεπίπεδο πολύεδρο της ποίησης. Μου δίδαξε πώς να αποτυπώνω τη στιγμιαία αίσθηση και με αυτή την αίσθηση σκαλωσιά να κατασκευάζω τα δικά μου ποιήματα.
Προσωπικά, ανέκαθεν επεξεργαζόμουν καιρό τα ποιήματά μου, πράγμα που όμως ισχύει πιο πολύ για τα πολύστιχα (που σκοπεύω να εκδώσω στο μέλλον) και όχι τόσο για τα μικρά.
Έχω διαβάσει πολλά σύντομα ποιήματα, ανάμεσα στα οποία και επιγράμματα αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, καθώς και χαϊκού και τάνκα Γιαπωνέζων και όχι μόνο ποιητών, πολλά εκ των οποίων τα θεωρώ αριστουργήματα αλλά και αρκετά που με αφήνουν ασυγκίνητο. Ευελπιστώ πως τα ποιήματα της συλλογής τούτης, να μην αφήσουν ασυγκίνητους τους αναγνώστες! Χρειάζεται, όμως, μια απαραίτητη διευκρίνιση. Τα περισσότερα χαϊκού και τάνκα της παρούσας συλλογής σε κάποια μόνο σημεία μοιάζουν με τα αντίστοιχα Γιαπωνέζικα. Γι’ αυτό, για να είμαι ειλικρινής ως προς τα εν λόγω είδη, προτιμώ τα δικά μου δείγματα να τα αποκαλώ ‘σαν χαϊκού’ και ‘σαν τάνκα’!
Όσον αφορά την οργάνωση των ποιημάτων, τώρα,  η πρώτη ενότητα αποτελείται από τα Γιαπωνέζικης τεχνοτροπίας ποιήματα, βαλμένα ανά σελίδα είτε με βάση τη νοηματική τους σύνδεση και κοινό τίτλο (αποκλίνοντας από τα παραδοσιακά χαϊκού και τάνκα) είτε απλά γιατί έτσι μου υπαγόρευσε η στιγμή, ενώ ακολουθούν τα υπόλοιπα (μεγαλύτερα) σύντομα ποιήματα  σε μια δεύτερη ενότητα. Καλή ολιγόστιχη ανάγνωση με πολύστιχους – ελπίζω στοχασμούς.

Βασίλης Κομπορόζος
Αγρίνιο 19 Απριλίου 2013

Free ebook- 24grammata.com
[κατέβασέτο]

ηλ. εκδόσεις  24grammata.com (σειρά εν καινώ)

 

Ψυχές Αυγούστου 21, 2013

Filed under: Uncategorized — pyrgia @ 5:27 μμ

Image

Είσοδος σπηλαίου στη Βουλγαρία, κοντά στην πόλη Vratsa
όπου έμεινα με το σχολείο το 2011.
Μια θαυμάσια εμπειρία,
ένα μέρος που αντίκρισα τότε τυλιγμένο
σε μια παραμυθική
ομίχλη.

_________

Για την οικογένειά μου ήταν συνολικά ένα ήρεμο, όμορφο καλοκαίρι.

Ωστόσο, φέτος αυξήθηκε ο αριθμός των ψυχών (μήπως καλύτερα να πώ των σωμάτων; – αλλά οι ψυχές τους είναι που μου λείπουν) που έφυγαν από τη ζωή από τότε που έχασα και τον πατέρα μου. Νέοι και μεγαλύτεροι. Θα ήθελα να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο γι’ αυτούς από τη μνήμη και από το κερί που τους ανάβω κάθε Κυριακή.

Αυτοί πια θα μας αγαπούν για μια αιωνιότητα.

Κάποτε διαφώνησα με ένα εξάδελφό μου σχετικά με το τι είναι πιο σημαντικό. Η υγεία ή η αγάπη. Επέμενε πως είναι η υγεία. Και τώρα ακόμη στις τυπικές συζητήσεις δέχομαι το τυπικό “να είναι καλά, να έχει την υγειά του”.

Ομολογώ πως στην πραγματικότητα θα ήθελα να πω: Να τον αγαπούν, να την αγαπούν,

να γνωρίσει την αγάπη.

Είναι θαυμάσιο να αναζητά κανείς την αγάπη του Θεού, αλλά, κάποιος που πιστεύει ξέρει πως αυτή μας έχει δοθεί ανεξαρτήτως συνθήκών.

Η αγάπη των ανθρώπων δεν είναι δεδομένη. πρέπει να την κερδίσεις.

Για όσους δικούς μου έφυγαν, χαρίζω, λοιπόν, κι ένα χαμόγελο μαζί με την ομορφότερη για μένα σκέψη: Χαίρομαι γιατί όλοι τους είχαν αγαπηθεί. Όλοι. Από κάποιον. Από κάποια. Από λίγους, από πολλούς. Κανείς δεν έφυγε μόνος.

Και σίγουρα εκεί που βρίσκονται πάλι μόνοι δεν είναι…

 

 
The Renegade Seamstress

Refashions Beyond My Wildest Seams

Ό,τι πολύ αγάπησα: ποίηση & μουσική

Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.