«Ανάμνηση ψυχής»

Χλεμούτσι, παράσταση 2014 Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, Βασίλης Κομπορόζος

Χλεμούτσι, παράσταση 2014
Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, Βασίλης Κομπορόζος

Σα να χάνεσαι, ψυχή,
στην ψυχανάλυση του κάθε πόρου
Σαν να εξατμίζεσαι με τον ιδρώτα
κολλάς στα ρούχα και ξεγλιστράς
στο πλύσιμο, ψυχή,
απάνεμη γωνιά στο σώμα

Μού κρύβεσαι στων φαγητών την ευωδιά
στα παιδικά σεντόνια
ψύχωση ιατή κι αρχειοθετημένη
το παίζεις το κρυφτό σου,
πιο πάνω απ’ τον καιρό,

Κι εγώ, σαν το παιδί μου
που παίζει ανέμελα
κι αφήνει το παιχνίδι
για νέα σκανταλιά,
ξέχασα πια πώς είσαι,
πού είσαι, αν είσαι εκεί

Βέβαιη πως θα είσαι, μεστή, εδώ, για πάντα,
μαθήτρια εσύ απούσα,
σαν να σε βλέπω εδώ,
ανάμνηση εσύ,
όσων νομίζω ότι ζω.

Image

Rain in the Sickroom

Rain in the Sickroom

Black and White

Granny's yard, 1977

Granny’s yard, 1977

It was midday, just before the end of spring and sunlight had conquered everything. Despite the heat, the leafy pergola above his mother’s yard enclosed them in her natural cool shade. The sea was but some kilometres away, but the very idea of its presence invested the warm breeze with a soft aura. Some essence of the first flowery fragrances still lingered in the air and flowed downwards to meet the smell of fresh grass and the intense aroma of lemon and orange blossoms in the lower garden. The white bunches of the acacia blossoms sent their penetrating perfume up to their nostrils and exploded halfway upon encountering that irresistible redolence of the lilac on the hedge. How could one find the strength to get up from the chair when held captive by spring-tide?

So they lingered in their embrace, nested in the cobble-yard, facing the tall wide-ledge windows, as if caught in the midst of a fairy circle made up of smells, colours and the feeling of each-other’s tender presence.

He kissed her cheeks and he felt them like soft velvet peaches, he smelled her hair and thought he had plunged into a field decked with chamomile.

Funny. The feeling cake back as vivid as ever, every time he touched the faded little picture in the family album. So black and white. Unlike the memory of his daughter in it.

March 9, 2015

Haikus

Sound upon sound beat
make clouds lighter to bear as
light erases mist.

Των κυμάτων της
οι δεσμώτες βράχοι σου
μόνο θεατές.

Almond blossoms
devoured by mist.
Spring has come

A fool of a tree
offers its almond blossoms
to the misty feast.

Sole witness to the crime
crystal chandelier
pending above the body.

Archontoula Alexandropoulou 2015

ΠΑΡΑΞΕΝΕς ΣΤΙΓΜΕς

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το κατανοήσουμε;
Γιατί;

Το μοντέλο απέναντί μας είναι το ίδιο.
Ολόιδιο, ως παρουσία, ως υπόσταση, ως υλικό, ως απόχρωση, ως θέση.
Αυτό που διαφοροποιείται είμαστε εμείς.
Εμείς που φιλοδοξούμε να το απαθανατίσουμε, καθένας χωριστά, ως παρουσία, ως υπόσταση, ως χαρακτήρας, ως καταγωγή, ως τοποθέτηση.
Είμαστε και ήμασταν πάντα διαφορετικοί.
Ο Ιησούς το δέχθηκε.
Γιατί δεν το δεχόμαστε κι εμείς;
Καθόμαστε στα διαφορετικά σκαμνάκια μας, μέσα στην ίδια αίθουσα, άλλος μπροστά, άλλος πίσω, άλλοι αριστερά προς το φως, άλλοι δεξιά προς τη σκιά, άλλος κάτω στο ισόγειο, άλλοι πάνω στον εξώστη.
Άλλος είναι ξεκούραστος, άλλος κουρασμένος, άλλος θλιμμένος, άλλος χαρούμενος.
Έχουμε όλοι στήσει τα καβαλέτα μας απέναντι από τη ζωή. ΚΙ εκείνη στέκει μπροστά μας ολόρθη, γυμνή κι απροφύλακτη και περιμένει.
Άλλος θα πιάσει πενάκι, άλλος μολύβι, άλλος κάρβουνο, άλλος χρωστήρα κι άλλος μόνο ό,τι κατάφερε να εξασφαλίσει.
Καθένας μας βλέπει το μοντέλο του από τη γωνιά του.
Αλλάζει γι’ αυτό το μοντέλο;
Αρνούμαστε να σηκωθούμε από το κάθισμά μας. Αρνούμαστε να κάνουμε μια βολτα τριγύρω στην αίθουσα.
Γιατί;
Μην τυχόν χάσουμε τί; Το μέτρημα; Τη συμμετρία των πραγμάτων; Την έμπνευση;
Δεν είμαστε λοιπόν, παρά θέσεις;
Φωτογραφικοί φακοί;
Παίρνουμε τη λήψη που βολεύει τη θέση μας; Στην εποχή της πανοραμικής λήψης, στρώνουμε το αστείρευτο ταλέντο μας χαλί να διαβεί η μονοδιάστατη σύλληψη μιας εικόνας; Αφήνουμε τη σφαιρική της αναπαράσταση για τα παιδιά και τους θιασώτες του Picasso;
Φοράμε ο καθείς τις αόρατες παρωπίδες του «δημιουργικού» εγωισμού μας, αναζητώντας το ξεχωριστό και πρωτότυπο, ενώ στην ουσία αναπαράγουμε όσα έκαναν τόσοι και τόσοι άλλοι αμέτρητοι πριν από εμάς στο ίδιο σκαμνί.
Όταν το μόνο που χρειάζεται είναι μια βόλτα του μυαλού. Χωρίς μολύβια, πινέλα και χρώματα. Μια βόλτα στην αίθουσα του κόσμου σαν κι αυτή που κάνουμε γύρω στο μουσείο.
Άραγε, σαν επιστρέψουμε από τούτη την «περιδιάβαση», θα φαίνεται το μοντέλο τόσο διαφορετικό από των υποοίπων; Θα μάς χωρίζει πια τόσο μεγάλο χάσμα από τον διπλανό μας;

Η Αγία Κυριακή του Πύργου από κάτω. Αν ήμουν από πάνω, θα ήταν άλλη εκκλησία;

Η Αγία Κυριακή του Πύργου από κάτω.
Αν ήμουν από πάνω, θα ήταν άλλη εκκλησία;

2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 680 times in 2014. If it were a cable car, it would take about 11 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

ΜΙΑ ΕΦΗΒΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Photo: Archontoula Alexandropoulou

Olympia Train Station Photo: Archontoula Alexandropoulou

Δυσκολεύομαι πολύ να εποικοινωνήσω με τους ενήλικες.

Με εμποδίζει η εγγενής εφηβεία μου.

Έχω σκαλώσει στο μεταίχμιο.

«Μετωρίζομαι» μετέωρη και το μόνο που με αγχώνει

είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε διαμάχη.

Σε τόσο έντονη διαμάχη, ώστε δεν ακούει ο ένας τι λέει ο άλλος.

Ώστε δεν αντιλαμβάνονται πως συμφωνούν…

Θα ήθελα να βρω εκείνον τον φοιτητή που κάποτε — θα ήταν 1994, ίσως 1995 —
στάθηκε μέσα στην aula (το μεγάλο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Αθηνών)

και είπε στους εκπροσώπους των παρατάξεων πως έπρεπε να σταματήσουν να μαλώνουν

γιατί έλεγαν τα ίδια πράγματα….

Έπρεπε να είχα κατέβει να τού σφίξω το χέρι.

Είναι πολύτιμη η καθημερινή εφηβεία μου

Με βοηθά να θυμάμαι σαν να ήταν χθες,

εκείνο το «in medias res» που είχα αντιγράψει στο τετράδιο στο γυμνάσιο.

Με βοηθά να θυμάμαι πως το θέατρο στη σκηνή απελευθερώνει.

Με βοηθά να θυμάμαι πως το θέατρο στη ζωή με καταρρακώνει.

ΜΕ βοηθά να θυμάμαι πως τα όνειρα αναβάλλονται αλλά δεν εγκαταλείπονται.

ΚΙ είναι μαζί μου πάντα εδώ, σαν τη ζωή που κρατά το ξύλο όρθιο,
παρότι το χρώμα στην ξύλινη πόρτα έχει τριφτεί και ξεφτίσει.

ΜΕ βοηθά να σ’ αγαπώ πάντα, παντού, όπως και πρώτα.

Καλό μήνα!

μετωρίζομαι: αστειεύομαι

(Μια λέξη που μού έχει «κολλήσει» μαζί με εκατοντάδες άλλες από την κατ’ επανάληψη ανάγνωση της έκδοσης  «Αραβικόν μυθολογικόν. Νέα Χαλιμά» Επιμελητής: Κεχαγιόγλου, Γιώργος
Υπεύθυνος Σειράς: Αγγέλου, Άλκης, 1917-2001
Εκδότης: Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Σειρα: Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη
Έτος Έκδοσης: 1990