«Ψάχνω Στιγμές» Αδιάκοπα

    Αυτή την εβδομάδα, η σελίδα «Ψάχνω Στιγμές» έκλεισε έναν κύκλο και ξεκινά έναν νέο.

    Από τότε που εκδόθηκε και άρχισε να κυκλοφορεί, η ομώνυμη ποιητική μου συλλογή από τις Εκδόσεις Στεφανίδη άνοιξε πανιά σε μια δύσκολη για μένα περίοδο σπαρμένη με χαρές, όπως η γέννηση της κόρης μου, και από λύπες, όπως ο θάνατος του πατέρα μου, τον οποίο πέρασε καιρός για να αποδεχθώ και να βρω διεξόδους για να τον μεταφράσω σε κάτι άλλο μέσα από το λόγο και την τέχνη. Το «Ψάχνω Στιγμές» έλαβε βραβεία (π.χ. από το περιοδικό Κελαινώ) και πολλές θετικές κριτικές, ενώ αποτέλεσε τη γέφυρα ανάμεσα σε μένα και σε πολλούς ανθρώπους με τους οποίους συνδέθηκα στενά μέσω της ποίησης και του ταξιδιού στη φαντασία. Η συλλογή νωρίτερα φέτος (29 Ιουνίου 2019) παρουσιάστηκε μαζί με άλλες τρεις από τον εκλεκτό συγγραφέα Νίκο Χρυσοχόο στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Λουτρακίου.

    Η παρούσα σελίδα ξεκίνησε σε μια δική μου προσπάθεια να μην χαθεί το βιβλίο, το δικό μου καράβι, μέσα στο ψηφιακό πέλαγος του διαδικτύου και της ευρύτερης ποιητικής παραγωγής και για να δώσει υπόσταση στην ποιητική μου παρουσία ως το δικό μου λιθαράκι στο λογοτεχνικό στερέωμα. Χωρίς αλαζονεία, αλλά με τη δύναμη και τη χαρά που μου έδινε η «κοινωνία» μου σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης από αυτές που λατρεύω: εικαστικά, θέατρο, μουσική, λόγος.

   Την Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019, η θερμή παρουσίαση της συλλογής στην Παλαιά Δημοτική Αγορά Αγρινίου, την οποία πυροδότησε η ζεστή της υποδοχή από τον πολυγραφότατο φίλο και συγγραφέα Σταύρο Σταυρίδη και την οποία έκανε πραγματικότητα η συνδρομή της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Αγρινίου και η συμμετοχή των ποιητών Γιώργου Σαψάκη, Βασίλη Κομπορόζου και της ηθοποιού Δήμητρας Λαχανά, με γέμισε χαρά και σθένος για να την αφήσω επιτέλους να συνεχίσει το ταξίδι της και να προχωρήσω στα επόμενα λογοτεχνικά και εικαστικά μου ταξίδια.

2-11

   Όταν έφτασα εδώ 14 χρόνια πριν, το Αγρίνιο με αγκάλιασε και έγινε το δεύτερο σπίτι μου μετά τη γενέτειρά μου, τον Πύργο. Η προχθεσινή παρουσίαση στάθηκε μια ακόμη επιβεβαίωση αυτού.

   Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους βρέθηκαν στην παρουσίαση και όλους όσους το πήραν από την έκδοσή του και μετά στα χέρια τους αγκαλιάζοντάς το με τα λόγια τους.

   Ατέρμονα Ψάχνοντας «Στιγμές» συνεχίζω με γερά πανιά για όποιον άνεμο έρθει και όσες στεριές βρεθούν μπροστά μου.

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: AGRINIO REPORT

Παρουσιάστηκε η ποιητική συλλογή «Ψάχνω Στιγμές» της Αρχοντούλας Χ. Αλεξανδροπούλου(φωτό)

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΡΑΦΤΗ

Από αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία το νέο βιβλίο του Βασίλη Κομπορόζου «Η Κόρη του Ράφτη,» από τις εκδόσεις 24 Γράμματα, με δική μου εικονογράφηση.

Ένα παραμύθι για την ομορφιά της ψυχής, που γράφτηκε και εικονογραφήθηκε με μεγάλη αγάπη, αρχικά πάνω σε χειροποίητο ινδικό χαρτί, με εικόνες, χειρόγραφο και αρχιγράμματα σε σινική μελάνη.

 

Εικόνα

New Coursera Badge

69aad8d4f5c9b37e59355d358f23e42d

Χειμώνας

Χειμώνας

https://www.facebook.com/groups/haikuellinika.wordpress/permalink/1182911411878403/

Πάγος στο πέλμα
του χειμώνα σημάδι
ακόμα πως ζεις.

Ιανουάριος 2019

 

«Τ’ αντίβαρα»

IMG_20181011_100002

Photo: Archontoula Alexandropoulou, Katohi village, Messologhi, Westrn Greece

Κάτι λείπει,
πάντα κάτι θα λείπει,
για να βγαίνει το ισοζύγιο,
ένας κήπος, μια λαχτάρα, χρήματα.

Ακόμη και σ’ εκείνο το άπειρο
πάντα θα λείπει του τέλους του η πείρα.

Ο ήλιος ασυντρόφιαστος
το θάμβος του θα φέγγει,

Και η γιομάτη τράπεζα
αχόρταγες θ’ αφήνει τις καρδιές.

Όποιος αντέχει θα πηγαίνει μακριά,
κι όποιου η ψυχή από μια τρίχα κρέμεται
δυο βήματα θα κάνει.

Όλα εν σοφία ποιηθέντα θα ελλείπονται
εν ατελεία στηρίζοντας
του σύμπαντος τους Παρθενώνες.

© Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2018

Η ΔΙΚΗ

Έχω πολλά ελαφρυντικά
που έφυγα απ’ την πόλη,

πολλά και βαρυσήμαντα,
μια χαρά επιχειρήματα
να πω στη δίκη,
αν κάποτε τύχει να δικαστώ
για εκπατρισμό.

Μάρτυρες υπεράσπισης αμέτρητοι,
γνωστοί κι αγαπημένοι.

Τρέμω μονάχα μή πως δω
στων δικαστών τα πρόσωπα
και στων ενόρκων όλων
βλοσυρά να μ’ αντικρύζει η Ψυχή,
που ποτέ καμιά δικαιολογία μου δεν δέχτηκε.

Πύργος, 10-9.2017

Πώς φεύγεις απ’ αυτήν την πόλη,
από τούτη την πλατεία,
απ’ εδώ που τα πεύκα ξέρουν τόσα πολλά
κι η φωνή της δεκαοχτούρας
μένει ίδια κι απαράλλαχτη τόσες εκατοντάδες χρόνια,
όσες γλώσσες ανθρώπων κι αν αντήχησαν πάνω στον λόφο,
όσα μάτια κι αν αγνάντεψαν τη θάλασσα και τον κάμπο
από τις ντάπιες και τους εξώστες του πύργου του;

Πώς να την αφήσεις αυτή την πόλη,
που, κάθε φορά που ο αέρας μολύνεται
από τη ζέστη και την αγωνία,
φυσά μια αύρα θαλάσσια γιομάτη αλάτι κι υποσχέσεις
και τ’ απολυμαίνει όλα,
τη μοναξιά, τη ραγισμένη καρδιά και τ’ άδεια χέρια;

Πώς την αποχαιρετάς αυτήν την πόλη
που ακόμη κι όσα κρύβει βαθειά στα σπλάχνα της,
άσπρα και μαύρα, θα τ’ άντεχες,
μόνο αυτό, μόνο την απουσία της δεν μπορείς
ποτέ από το πετσί ν’ αποτινάξεις;

Έτσι, ολότελα να φύγεις ποτέ δεν γίνεται,
μόνο να λείψεις για λίγο το δέχεσαι.
Γι’ αυτό, των τρυγονιών το λάλημα είναι πολύ,
δεν είναι αντίο τελικά,
είναι υπόσχεση, ευχή,
«εις το επανειδείν, να ξαναρθείς, θα περιμένουμε.»

(Γραμμένο στις 23/8/2015 σε ένα παγκάκι του Επαρχείου,
λίγο πριν την αναχώρηση….)

«ΤΟ ΧΘΕΣ ΜΙΑΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ»

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: http://www.paperwingsphoto.com/images/content4.jpg

Πήρα ένα τετράδιο λευκό χαρτί,
κάθε μέρα κι ένα τετράδιο λευκό χαρτί
ένα καινούριο
απείραχτο, όπως η νέα μέρα,
θεματοφύλακα της σκέψης μου
καθαρό
η πρώτη σελίδα πάντα του σήμερα
ποτέ του χθες

Ώσπου έγιναν τα τετράδια
πύργοι άδειοι λευκοί στο δωμάτιο
οι φιλντισένιοι μου πύργοι του σήμερα
που με πνίγουν πιο πολύ από το χθες τελικά

Ώστε κατέληξα στην ανακύκλωση,
εν τέλει
όλοι οι πύργοι μου θα έχουν γίνει πια
τετράδια λευκό χαρτί.

Εγώ πάλι κράτησα μόνο ένα
το πρώτο
και την πρώτη σελίδα απ’ όλα τ’ άλλα
μία για κάθε μέρα
τη μόνη λερωμένη από τα πολλά τα σήμερα.

Ανακύκλωσα τα γράμματά τους
τους τόνους, τις τελείες, τα κόμματα,
τους ήχους τους.

Έπιασα κι έκαμα δυο φτερά
Τα φόρεσα
και σα ρίζωσαν καλά στα κόκκαλά μου
άφησα πια τον ελεφάντινο τον πύργο
το λημέρι μου
ελεύθερη, με τα φτερά του χθες,
από το σήμερα.

Α.Χ. Αλεξανδροπούλου, ΑΓΡΙΝΙΟ 8/11/2005

«Ανάμνηση ψυχής»

Χλεμούτσι, παράσταση 2014 Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, Βασίλης Κομπορόζος

Χλεμούτσι, παράσταση 2014
Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, Βασίλης Κομπορόζος

Σα να χάνεσαι, ψυχή,
στην ψυχανάλυση του κάθε πόρου
Σαν να εξατμίζεσαι με τον ιδρώτα
κολλάς στα ρούχα και ξεγλιστράς
στο πλύσιμο, ψυχή,
απάνεμη γωνιά στο σώμα

Μού κρύβεσαι στων φαγητών την ευωδιά
στα παιδικά σεντόνια
ψύχωση ιατή κι αρχειοθετημένη
το παίζεις το κρυφτό σου,
πιο πάνω απ’ τον καιρό,

Κι εγώ, σαν το παιδί μου
που παίζει ανέμελα
κι αφήνει το παιχνίδι
για νέα σκανταλιά,
ξέχασα πια πώς είσαι,
πού είσαι, αν είσαι εκεί

Βέβαιη πως θα είσαι, μεστή, εδώ, για πάντα,
μαθήτρια εσύ απούσα,
σαν να σε βλέπω εδώ,
ανάμνηση εσύ,
όσων νομίζω ότι ζω.

Εικόνα

Rain in the Sickroom

Rain in the Sickroom