Monthly Archives: Ιουνίου 2012

ΜΝΗΜΗ & ΥΠΟΜΝΗΣΗ

Εκλογές σήμερα, ή χθες, αν λάβουμε υπόψη την ώρα.

Και σκέφτομαι: Νομίζω πως έχω τη δύναμη να αντέξω τα πάντα, γιατί σαν χθες (ή προχθές), 16-6-1926 γεννήθηκε
ένας άνθρωπος που γνώρισε έναν πόλεμο και πολέμησε σε αυτόν, έναν εμφύλιο και έκανε το ίδιο, 25 χρόνια εξορία
και τα χρησιμοποίησε για να μορφωθεί, δύο δικτατορίες και τις άντεξε, που είδε το σπίτι του να καίγεται και δεν κατηγόρησε
κανέναν, που συνάντησε κόσμο από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και έχαιρε της εκτίμησής τους και θυμόταν αρκετά ώστε
να μη δέχεται υποδείξεις και τραμπουκισμούς από εκείνους που έως τότε είχαν προσπαθήσει να τυλίξουν τη χώρα στο σκοτάδι της δικής τους άγνοιας. Ο πατέρας μου, ο εικαστικός Χαράλαμπος Αλεξανδρόπουλος, πέθανε πριν από δύο χρόνια στα 84 του.

Κρατώ για σήμερα σαν λόγο μνημοσύνου εκείνο που και η ίδια ως καθηγήτρια πιστεύω ακράδαντα: Οι νέοι πρέπει να διδαχθούν την τοπική τους ιστορία στα σχολεία. Και όχι μόνο ξερά από τα βιβλία. Από ανθρώπους που πολέμησαν, που ήταν εκεί και βίωναν τα γεγονότα που χάραξαν την μετέπειτα πολιτικο-οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική εξέλιξη της χώρας. Η γνώση είναι συχνά ισχυρότερο όπλο από τα ίδια τα όπλα.

Αρχοντούλα

Advertisements

ΠΕΡΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Λογοτεχνικά αποτυπώματα

Κριτικά δοκίμια

Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη, (Βεργίνα, 2012)

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ

____________________________________________________________________________________________________

Παράξενο. Για την ακρίβεια, η ζωή είναι παράξενα αναπάντεχη. Σκεφτόμουν πως ως δημιουργός, και όχι ως αθλούμενη, δε λειτουργώ καλά με τους «λοχίες». Στο γυμναστήριο ο «λοχίας» γυμναστής θα σε κάνει με τις προσταγές του να ακολουθήσεις το πρόγραμμά του χωρίς να σκέφτεσαι και να αψηφήσεις κούραση και αντοχές.

Στην τέχνη, ωστόσο, ποιος δικαιούται να σού πει πόσο γρήγορα θα γράψεις και θα σχεδιάσεις, πότε και πού; ποιός άνθρωπος είναι ίδιος με τον άλλο για να μπει σε καλούπι; Και γιατί πρέπει να αξίζει σεβασμός σε κάποιον που καταρρακώνει την αξιοπρέπειά σου εκμεταλλευόμενος/η τη δύναμη της κριτικής; Το είδα και στο θέατρο. Συχνά οι άνθρωποι σέβονται τους σκηνοθέτες που τους κάνουν να νιώθουν σκουπίδια και περιφρονούν τους ευγενείς, όσο εμπνευσμένοι κι αν είναι.

Αρνούμαι να το δεχτώ αυτό.

Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να έχουν είδωλα, αλλά «υποδείγματα», «μέτρα σύγκρισης» για να βελτιωθούν στο βαθμό που μπορεί ο καθένας.

Το να μπορείς να βρεις το ωραίο στον καθένα, στο έργο του, αυτό είναι χάρισμα. Αυτό που δεν μπορούν να συλλάβουν πολλοί κριτικοί, καλοπροαίρετοι ή κακοπροαίρετοι, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι – με εξαίρεση, ίσως, όσους τυφλώνει η έπαρση – έχουν συναίσθηση των ελαττωμάτων τους, καταλαβαίνουν πού χολαίνει το έργο τους ή έχουν έστω μια υποψία. Εκείνο που δύσκολα θα πει ο καθένας για τον εαυτό του – και όχι λόγω μετριοφροσύνης – είναι ποια στοιχεία του είναι τα «δυνατά», ποια πρέπει να διατηρήσει. Πόσοι ζωγράφοι σηκώθηκαν από το καβαλέτο και αναφώνησαν: «Έφτιαξα ένα αριστούργημα, μπράβο μου!» Πόσοι ποιητές ή πεζογράφοι στέλνουν τη δουλειά τους στον τυπογράφο με τη σιγουριά ότι θα αρέσει στον κόσμο, στον αναγνώστη, τον πιο απρόβλεπτο ιδιοσυγκρασιακά δέκτη μηνυμάτων;

Προς τι η εισαγωγή;

Μόλις πήρα στα χέρια μου το δοκιμιακό πόνημα της αγαπητής δημιουργού Ηρώς-Χρυσάνθης Αλεξανδράκη. Μια έκπληξη που έφθασε μέσω συμβατικού ταχυδρομείου. Με κριτικά δοκίμια που η συγγραφέας-ποιήτρια έγραψε σε βάθος χρόνου, καθένα αναφερόμενο και στο βιβλίο ενός δημιουργού.

Πέρα από την αδιαμφισβήτητης ποιότητας προσωπική της λογοτεχνική παραγωγή, η κυρία Αλεξανδράκη έχει γράψει σχόλια και κριτικές για το έργο κάθε δημιουργού από αυτούς που παρουσιάζονται στην παραπάνω έκδοσή της με ειλικρίνεια, αναζητώντας τα θετικά στοιχεία κάθε βιβλίου ή πονήματος. Λίγα ή πολλά, λεπτομερή ή λακωνικά, τα λόγια της εστιάζουν πάντα εκεί που χτυπά η καρδιά κάθε έργου. Είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους.

Παλιότερα με είχαν ρωτήσει σε τι πιστεύω. Πάνω από θρησκεία ή πολιτικές πεποιθήσεις, πιστεύω στην ομορφιά που έχει μέσα του ο άνθρωπος. Και η ύπαρξη της κας Αλεξανδράκη αποδεικνύει πως δεν είμαι η μόνη. Θα ήθελα να πω πάρα πολλά για την ίδια. Θεωρώ , ωστόσο, πως τα λέει όλα η ίδια μέσα από τις κριτικές της. Γιατί τα λόγια που θα πούμε για τους άλλους είναι αυτά που θα χαρακτηρίσουν κι εμάς τους ίδιους.

Αρχοντούλα

Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών Klandestini – Malta (2004)

Μια συμμετοχή που θυμάμαι με χαρά. Τον Νοέμβριο του 2004 συμμετείχα για λογαριασμό της Ελλάδας μαζί με άλλους τέσσερις στο Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών στη Μάλτα. Μια αξέχαστη εμπειρία που οφείλω στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (υπεύθ. καθ. Λιάνα Σακελλίου – Σουλτς) και το Βρετανικό Συμβούλιο!

Πρώτη από αριστερά στη Mdina της Μάλτας στη διάρκεια του Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών Klandestini, το Νοέμβριο του 2004, το οποίο οργάνωσε το Βρετανικό Συμβούλιο με την Iniziamed.

http://klandestini.britishcouncil.org/english/greece/contributors/archontoulaalexandropoulou/

http://klandestini.britishcouncil.org/english/greece/projecttexts/besttexts/mistinthevillage/

Με την κίτρινη ομπρέλα πίσω δεξιά, ανάμεσα στους Έλληνες, Ιταλούς, Μαλτέζους, Κυπρίους και Βρετανούς συμμετέχοντες του φεστιβάλ.

«Η Πηγή των Γυναικών»

Θα μπορούσε να είναι ποίημα, ίσως και ναLa Source des Femmes   Trailer   VF γίνει προσεχώς σε τούτη τη γωνιά του blogging.

Πρέπει να ομολογήσω πως είναι ό,τι ωραιότερο είδα φέτος στη μικρή οθόνη — μιας και οι μπόμπιρές μου δεν μού αφήνουν περιθώρια για τη μεγάλη.

Όμορφη ιστορία, αληθινή, χωρίς, όπως δηλώνει ο δημιουργός στην εισαγωγή, παλάτια και λαμπερά παραμύθια.

Ο σκηνοθέτης άξιος επαίνου γιατί καταπιάνεται με ειλικρίνεια με θέματα ταμπού για εκείνη τη μεριά του κόσμου:

γυναίκες, δικαιώματα, Κοράνι, ερμηνείες, βία, γνώση

ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙς ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕς – ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δείτε την. Όσοι είστε απλώς περίεργοι δείτε το τρέιλερ στο youtube

http://www.youtube.com/watch?v=P0fzDBKcFuQ

La Source des Femmes TRAILER


ΠΑΡΑΚΑΤΩ Η ΣΥΝΟΨΗ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ myfilm.gr

Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
LA SOURCE DES FEMMES / THE SOURCE

του Ράντου Μιχαλεάνου
με τους Ίαμ Αμπάς, Χαφσιά Χερζί, Λεϊλά Μπεχτί

Υπόθεση:
Οι γυναίκες ενός απομονωμένου χωριού στο βουνό Άτλαντας του Μαρόκο αναγκάζονται να κουβαλούν καθημερινά νερό στο χωριό απ’ τις πηγές του βουνού. Μια μέρα, μετά από ένα τραγικό συμβάν αποφασίζουν ότι όλα τελειώνουν εδώ. Τέρμα οι αγκαλιές. Τέρμα το σεξ με τους συντρόφους τους. Απεργία από κάθε συζυγικό καθήκον μέχρι να δεχθούν οι άνδρες να φέρνουν εκείνοι το νερό στο χωριό.

Aside

Agrinio – Αγρίνιο  10/6/2012 Hello everyone! This is my first post in my personal blog. I’m taking a trip down an ocean of data. Let’s hope my vessel will survive the voyage intact. Archontoula – Αρχοντούλα