ΜΝΗΜΗ & ΥΠΟΜΝΗΣΗ

Εκλογές σήμερα, ή χθες, αν λάβουμε υπόψη την ώρα.

Και σκέφτομαι: Νομίζω πως έχω τη δύναμη να αντέξω τα πάντα, γιατί σαν χθες (ή προχθές), 16-6-1926 γεννήθηκε
ένας άνθρωπος που γνώρισε έναν πόλεμο και πολέμησε σε αυτόν, έναν εμφύλιο και έκανε το ίδιο, 25 χρόνια εξορία
και τα χρησιμοποίησε για να μορφωθεί, δύο δικτατορίες και τις άντεξε, που είδε το σπίτι του να καίγεται και δεν κατηγόρησε
κανέναν, που συνάντησε κόσμο από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και έχαιρε της εκτίμησής τους και θυμόταν αρκετά ώστε
να μη δέχεται υποδείξεις και τραμπουκισμούς από εκείνους που έως τότε είχαν προσπαθήσει να τυλίξουν τη χώρα στο σκοτάδι της δικής τους άγνοιας. Ο πατέρας μου, ο εικαστικός Χαράλαμπος Αλεξανδρόπουλος, πέθανε πριν από δύο χρόνια στα 84 του.

Κρατώ για σήμερα σαν λόγο μνημοσύνου εκείνο που και η ίδια ως καθηγήτρια πιστεύω ακράδαντα: Οι νέοι πρέπει να διδαχθούν την τοπική τους ιστορία στα σχολεία. Και όχι μόνο ξερά από τα βιβλία. Από ανθρώπους που πολέμησαν, που ήταν εκεί και βίωναν τα γεγονότα που χάραξαν την μετέπειτα πολιτικο-οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική εξέλιξη της χώρας. Η γνώση είναι συχνά ισχυρότερο όπλο από τα ίδια τα όπλα.

Αρχοντούλα

2 responses to “ΜΝΗΜΗ & ΥΠΟΜΝΗΣΗ

  1. Βασίλης Κομπορόζος

    Τον γνώρισα προσωπικά και συμφωνώ.

  2. Το παρακάτω το μεταφέρω αυτούσιο απ΄το Πτερόεν (με μια μικρή προσθήκη) γιατί θεωρώ ότι μάλλον εξαρχής το σωστό θα ήταν να το είχα γράψει εδώ.

    Αρχοντούλα μου,

    Ορμώμενη από το σχόλιο του κ. Ηλιόπουλου, διάβασα κι εγώ το “ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΝΗΣΗ” στο ιστολόγιό σου και τρέμω από συγκίνηση γιατί και ο δικός μου πατέρας ακριβώς όπως και ο δικός σου πολέμησε, έκανε 25 χρόνια εξορία, και όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ ξέρουμε τί σημαίνει αυτό. Τί φριχτά βασανιστήρια υπέστησαν οι άνθρωποι αυτοί που δεν έκαναν ποτέ “Δήλωση Μετανοίας”, τί δύναμη και μεγαλείο ψυχής διέθεταν για να μην τρελαθούν με τα όσα πέρασαν, τί θυσία κάθε προσωπικής φιλοδοξίας έκαναν για το κοινό καλό, τί ανθρώπους γνώρισαν στα ξερονήσια,(εμένα ο μπαμπάς μου είχε την τύχη να γνωρίσει προσωπικά το Ρίτσο, το Λουντέμη, τον Κατράκη και άλλους σπουδαίους γνωστούς αλλά και απλούς αξιοθαύμαστους ανθρώπους) πόσο μορφώθηκαν εκεί διαβάζοντας αλλά και συζητώντας υπό συνθήκες άθλιες, και τί πλούτο κουβαλούσαν μέσα τους έκτοτε απ’ όλες εκείνες τις οδυνηρές εμπειρίες, χωρίς μάλιστα να έχουν μίσος για κανέναν, ακριβώς όπως το είπες…Και το σημαντικότερο; Παρέμειναν αγνοί, σεμνοί, τίμιοι και σταθεροί στις ιδέες τους μέχρι τέλους χωρίς να διεκδικούν καμία δημόσια αναγνώριση για την προσφορά τους.

    Ούτε ο δικός μου πατέρας ζει πια, ήταν σχεδόν συνομίληκος με τον δικό σου, και αναρωτιέμαι μάλιστα μήπως και είχαν γνωριστεί! Μακάρι να είχαμε γνωριστεί καλύτερα όσο ζούσαν κι αυτοί και μακάρι να φανούμε κι εμείς αντάξιές τους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s