Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2014

Lyrics without the music

I’m In Love with a Memory

I’m in love with a memory
and you love just the thought of me
the idea of a woman by you
who can hear your thoughts.

I’m in love with the touch of your skin
and you ask what I think of your kin
freeze the fire that burns inside
fasting daily away from me.

What is it, baby,
that keeps you away?
What is it, darling,
that will set you free?

I’ve been praying hard for you
turn my flames into songs for you,
I’ve been hoping you’ll wake up soon
see the tears i have cried for you.

What is it, baby,
that keeps you away?
What is it, darling,
that will set you free?

I’m in love with the thought of you
making love at the thought of me,
waking up just to feel my skin
even though you don’t like my kin.

I want you, baby,
why can’t you now see?
how thirsty I’ve grown,
away from you?

I am through playing hide and seek,
every day I keep growing weak,
I yearn daily for your embrace
but your coldness is my disgrace.

I love you, baby,
adore you darling
I cannot leave you
I cannot live

I’m in love with a memory…



Καστράκι, Αιτωλοακαρνανία, Λίμνη Καστρακίου

Καστράκι, Αιτωλοακαρνανία, Λίμνη Καστρακίου

Περνούν οι ώρες
το αναφέρω, σαν νά ‘ναι κάτι σοβαρό.
Το αναφέρω, παρότι ξέρω
πως φύκι είμαι στο νερό.

Περνούν οι ώρες μες στο σύμπαν,
κι εγώ μια ασήμαντη ψυχή,
πηγαινοέρχομαι φορώντας
του έρωτά μου την πληγή.

Ό,τι κι αν κάνω, καημέ κι αγέρα,
περνούν οι ώρες σαν τη βροχή.
Φέρε να στρώσω να κοιμηθούμε
στου ονείρου μου τη φυλακή.

Πρώτη φορά που με πήρε αγέρας,
με πήρε χάδι στην αγκαλιά,
τραγούδια λέγαν τα περιστέρια,
ψίθυρους γέμισ’ η ακρογυαλιά.

Ίκαρε, εσύ, τυχερέ τρελέ μου,
εσύ δερν έζησες για να δεις
πώς αναδύεται η καρδιά, καλέ μου,
απ’ τα συντρίμια της προσμονής.

Τότε και τώρα, περνούν οι ώρες,
Βορέας πέρασε, με πήρ’ ευθύς,
κι εγώ αστόχαστα θαρρούσα είναι
πνοή ανεξόδιαστη της ηδονής.

Στην περιδίνηση των δυο ανέμων
στέκω παράμερα και τους κοιτώ.
Όνειρο ο ένας, ψέμα ο άλλος,
απάτη η πάλη τους μεσ’ στο μυαλό.

Λαχτάρα, φώς μου, πνοή ανέμου,
περνούν οι ώρες κι εγώ εδώ
να περιμένω μήπως φυσήξει
στο απάνεμό μου το σπιτικό.

© Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2013