Category Archives: Comments/Reviews – Σχόλια/Κριτική

ΠΑΡΑΞΕΝΕς ΣΤΙΓΜΕς

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το κατανοήσουμε;
Γιατί;

Το μοντέλο απέναντί μας είναι το ίδιο.
Ολόιδιο, ως παρουσία, ως υπόσταση, ως υλικό, ως απόχρωση, ως θέση.
Αυτό που διαφοροποιείται είμαστε εμείς.
Εμείς που φιλοδοξούμε να το απαθανατίσουμε, καθένας χωριστά, ως παρουσία, ως υπόσταση, ως χαρακτήρας, ως καταγωγή, ως τοποθέτηση.
Είμαστε και ήμασταν πάντα διαφορετικοί.
Ο Ιησούς το δέχθηκε.
Γιατί δεν το δεχόμαστε κι εμείς;
Καθόμαστε στα διαφορετικά σκαμνάκια μας, μέσα στην ίδια αίθουσα, άλλος μπροστά, άλλος πίσω, άλλοι αριστερά προς το φως, άλλοι δεξιά προς τη σκιά, άλλος κάτω στο ισόγειο, άλλοι πάνω στον εξώστη.
Άλλος είναι ξεκούραστος, άλλος κουρασμένος, άλλος θλιμμένος, άλλος χαρούμενος.
Έχουμε όλοι στήσει τα καβαλέτα μας απέναντι από τη ζωή. ΚΙ εκείνη στέκει μπροστά μας ολόρθη, γυμνή κι απροφύλακτη και περιμένει.
Άλλος θα πιάσει πενάκι, άλλος μολύβι, άλλος κάρβουνο, άλλος χρωστήρα κι άλλος μόνο ό,τι κατάφερε να εξασφαλίσει.
Καθένας μας βλέπει το μοντέλο του από τη γωνιά του.
Αλλάζει γι’ αυτό το μοντέλο;
Αρνούμαστε να σηκωθούμε από το κάθισμά μας. Αρνούμαστε να κάνουμε μια βολτα τριγύρω στην αίθουσα.
Γιατί;
Μην τυχόν χάσουμε τί; Το μέτρημα; Τη συμμετρία των πραγμάτων; Την έμπνευση;
Δεν είμαστε λοιπόν, παρά θέσεις;
Φωτογραφικοί φακοί;
Παίρνουμε τη λήψη που βολεύει τη θέση μας; Στην εποχή της πανοραμικής λήψης, στρώνουμε το αστείρευτο ταλέντο μας χαλί να διαβεί η μονοδιάστατη σύλληψη μιας εικόνας; Αφήνουμε τη σφαιρική της αναπαράσταση για τα παιδιά και τους θιασώτες του Picasso;
Φοράμε ο καθείς τις αόρατες παρωπίδες του «δημιουργικού» εγωισμού μας, αναζητώντας το ξεχωριστό και πρωτότυπο, ενώ στην ουσία αναπαράγουμε όσα έκαναν τόσοι και τόσοι άλλοι αμέτρητοι πριν από εμάς στο ίδιο σκαμνί.
Όταν το μόνο που χρειάζεται είναι μια βόλτα του μυαλού. Χωρίς μολύβια, πινέλα και χρώματα. Μια βόλτα στην αίθουσα του κόσμου σαν κι αυτή που κάνουμε γύρω στο μουσείο.
Άραγε, σαν επιστρέψουμε από τούτη την «περιδιάβαση», θα φαίνεται το μοντέλο τόσο διαφορετικό από των υποοίπων; Θα μάς χωρίζει πια τόσο μεγάλο χάσμα από τον διπλανό μας;

Η Αγία Κυριακή του Πύργου από κάτω. Αν ήμουν από πάνω, θα ήταν άλλη εκκλησία;

Η Αγία Κυριακή του Πύργου από κάτω.
Αν ήμουν από πάνω, θα ήταν άλλη εκκλησία;

Κάποια μέρα, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν αρκετά, θα είναι πάλι έτοιμα να διαβάσουν παραμύθια

Imageπηγη: wikipedia

Παρακάτω ακολουθεί η αφιέρωση του C.S. Lewis, ο οποίος έγραψε το «Χρονικό της Νάρνια» λίγοι μετά το τέλος του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Το κοριτσάκι στο οποίο το αφιερώνει θα έχει περάσει πια στην εφηβεία ώσπου να εκδοθεί το βιβλίο (1950) και ο συγγραφέας εύχεται κάποια μέρα να μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορεί και πάλι να διαβάζει παραμύθια.

Μού άρεσε αυτή η αφιέρωση και αυτή η ευχή.

Στην πραγματικότητα, τα παραμύθια δεν είναι μόνο για παιδιά. Πίσω από τις όμορφες ιστορίες, έχουν κρυμμένα μηνύματα που το παιδί δεν θα καταλάβει αρχικά. Απλώς θα απολαύσει την εξέλιξη των πραγμάτων. Μόνο ένας ενήλικος που δεν θεωρεί τα παραμύθια παιδική υπόθεση θα τα δει τα μηνύματα. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την ποίηση. Και οι έφηβοι θα μπορούσαν να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές (between the lines, όπως λένε οι Άγγλοι), αυτοί, όμως ή βιάζονται να μεγαλώσουν ή θεωρούν τον εαυτό τους ήδη πολύ μεγάλο, προσπερνώντας σαν άλογα με παρωπίδες όλες τις ομορφιές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Αν, λοιπόν, έχετε μεγαλώσει αρκετά, διαβάστε και κανένα παραμύθι…..

  • My Dear Lucy,
    I wrote this story for you, but when I began it I had not realized that girls grow quicker than books. As a result you are already too old for fairy tales, and by the time it is printed and bound you will be older still. But some day you will be old enough to start reading fairy tales again.

Gallery

Fairy Tales and Technology

This gallery contains 1 photos.

Fairy tales. A tricky business. They do not belong solely to the past. They have eternal value and universal…. They do not abide to rules. They are flexible and not rigid. They find their way into people’s hearts if they … Συνέχεια

Επιστροφή

Ατενίζοντας τον κάμπο και την παραλία του Πύργου, έχοντας επιτέλους επιστρέψει για το
καλοκαίρι (μιας και οι νέοι μισθοί δεν επιτρέπουν περισσότερες μετακινήσεις), σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος δε θέλει πολλά για να νιώσει όμορφα: ένα μπαλκόνι (εντάξει αυτό τώρα είναι του «Επαρχείου») λίγο δροσερό, χαρτί, μολύβι και ανεμπόδιστη θέα. Αναπνέω το αεράκι που έρχεται από τη θάλασσα και καταλαβαίνω πως ένιωθε ο Ανταίος
που αντλούσε δύναμη από τη γη που τον γέννησε. Το αίμα νερό δε γίνεται…

Παραλία Καϊάφα

Παραλία Καϊάφα

ΜΝΗΜΗ & ΥΠΟΜΝΗΣΗ

Εκλογές σήμερα, ή χθες, αν λάβουμε υπόψη την ώρα.

Και σκέφτομαι: Νομίζω πως έχω τη δύναμη να αντέξω τα πάντα, γιατί σαν χθες (ή προχθές), 16-6-1926 γεννήθηκε
ένας άνθρωπος που γνώρισε έναν πόλεμο και πολέμησε σε αυτόν, έναν εμφύλιο και έκανε το ίδιο, 25 χρόνια εξορία
και τα χρησιμοποίησε για να μορφωθεί, δύο δικτατορίες και τις άντεξε, που είδε το σπίτι του να καίγεται και δεν κατηγόρησε
κανέναν, που συνάντησε κόσμο από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και έχαιρε της εκτίμησής τους και θυμόταν αρκετά ώστε
να μη δέχεται υποδείξεις και τραμπουκισμούς από εκείνους που έως τότε είχαν προσπαθήσει να τυλίξουν τη χώρα στο σκοτάδι της δικής τους άγνοιας. Ο πατέρας μου, ο εικαστικός Χαράλαμπος Αλεξανδρόπουλος, πέθανε πριν από δύο χρόνια στα 84 του.

Κρατώ για σήμερα σαν λόγο μνημοσύνου εκείνο που και η ίδια ως καθηγήτρια πιστεύω ακράδαντα: Οι νέοι πρέπει να διδαχθούν την τοπική τους ιστορία στα σχολεία. Και όχι μόνο ξερά από τα βιβλία. Από ανθρώπους που πολέμησαν, που ήταν εκεί και βίωναν τα γεγονότα που χάραξαν την μετέπειτα πολιτικο-οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική εξέλιξη της χώρας. Η γνώση είναι συχνά ισχυρότερο όπλο από τα ίδια τα όπλα.

Αρχοντούλα

ΠΕΡΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Λογοτεχνικά αποτυπώματα

Κριτικά δοκίμια

Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη, (Βεργίνα, 2012)

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ

____________________________________________________________________________________________________

Παράξενο. Για την ακρίβεια, η ζωή είναι παράξενα αναπάντεχη. Σκεφτόμουν πως ως δημιουργός, και όχι ως αθλούμενη, δε λειτουργώ καλά με τους «λοχίες». Στο γυμναστήριο ο «λοχίας» γυμναστής θα σε κάνει με τις προσταγές του να ακολουθήσεις το πρόγραμμά του χωρίς να σκέφτεσαι και να αψηφήσεις κούραση και αντοχές.

Στην τέχνη, ωστόσο, ποιος δικαιούται να σού πει πόσο γρήγορα θα γράψεις και θα σχεδιάσεις, πότε και πού; ποιός άνθρωπος είναι ίδιος με τον άλλο για να μπει σε καλούπι; Και γιατί πρέπει να αξίζει σεβασμός σε κάποιον που καταρρακώνει την αξιοπρέπειά σου εκμεταλλευόμενος/η τη δύναμη της κριτικής; Το είδα και στο θέατρο. Συχνά οι άνθρωποι σέβονται τους σκηνοθέτες που τους κάνουν να νιώθουν σκουπίδια και περιφρονούν τους ευγενείς, όσο εμπνευσμένοι κι αν είναι.

Αρνούμαι να το δεχτώ αυτό.

Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να έχουν είδωλα, αλλά «υποδείγματα», «μέτρα σύγκρισης» για να βελτιωθούν στο βαθμό που μπορεί ο καθένας.

Το να μπορείς να βρεις το ωραίο στον καθένα, στο έργο του, αυτό είναι χάρισμα. Αυτό που δεν μπορούν να συλλάβουν πολλοί κριτικοί, καλοπροαίρετοι ή κακοπροαίρετοι, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι – με εξαίρεση, ίσως, όσους τυφλώνει η έπαρση – έχουν συναίσθηση των ελαττωμάτων τους, καταλαβαίνουν πού χολαίνει το έργο τους ή έχουν έστω μια υποψία. Εκείνο που δύσκολα θα πει ο καθένας για τον εαυτό του – και όχι λόγω μετριοφροσύνης – είναι ποια στοιχεία του είναι τα «δυνατά», ποια πρέπει να διατηρήσει. Πόσοι ζωγράφοι σηκώθηκαν από το καβαλέτο και αναφώνησαν: «Έφτιαξα ένα αριστούργημα, μπράβο μου!» Πόσοι ποιητές ή πεζογράφοι στέλνουν τη δουλειά τους στον τυπογράφο με τη σιγουριά ότι θα αρέσει στον κόσμο, στον αναγνώστη, τον πιο απρόβλεπτο ιδιοσυγκρασιακά δέκτη μηνυμάτων;

Προς τι η εισαγωγή;

Μόλις πήρα στα χέρια μου το δοκιμιακό πόνημα της αγαπητής δημιουργού Ηρώς-Χρυσάνθης Αλεξανδράκη. Μια έκπληξη που έφθασε μέσω συμβατικού ταχυδρομείου. Με κριτικά δοκίμια που η συγγραφέας-ποιήτρια έγραψε σε βάθος χρόνου, καθένα αναφερόμενο και στο βιβλίο ενός δημιουργού.

Πέρα από την αδιαμφισβήτητης ποιότητας προσωπική της λογοτεχνική παραγωγή, η κυρία Αλεξανδράκη έχει γράψει σχόλια και κριτικές για το έργο κάθε δημιουργού από αυτούς που παρουσιάζονται στην παραπάνω έκδοσή της με ειλικρίνεια, αναζητώντας τα θετικά στοιχεία κάθε βιβλίου ή πονήματος. Λίγα ή πολλά, λεπτομερή ή λακωνικά, τα λόγια της εστιάζουν πάντα εκεί που χτυπά η καρδιά κάθε έργου. Είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους.

Παλιότερα με είχαν ρωτήσει σε τι πιστεύω. Πάνω από θρησκεία ή πολιτικές πεποιθήσεις, πιστεύω στην ομορφιά που έχει μέσα του ο άνθρωπος. Και η ύπαρξη της κας Αλεξανδράκη αποδεικνύει πως δεν είμαι η μόνη. Θα ήθελα να πω πάρα πολλά για την ίδια. Θεωρώ , ωστόσο, πως τα λέει όλα η ίδια μέσα από τις κριτικές της. Γιατί τα λόγια που θα πούμε για τους άλλους είναι αυτά που θα χαρακτηρίσουν κι εμάς τους ίδιους.

Αρχοντούλα

Aside

Agrinio – Αγρίνιο  10/6/2012 Hello everyone! This is my first post in my personal blog. I’m taking a trip down an ocean of data. Let’s hope my vessel will survive the voyage intact. Archontoula – Αρχοντούλα