Category Archives: Poetry – Ποίηση

Πώς φεύγεις απ’ αυτήν την πόλη,
από τούτη την πλατεία,
απ’ εδώ που τα πεύκα ξέρουν τόσα πολλά
κι η φωνή της δεκαοχτούρας
μένει ίδια κι απαράλλαχτη τόσες εκατοντάδες χρόνια,
όσες γλώσσες ανθρώπων κι αν αντήχησαν πάνω στον λόφο,
όσα μάτια κι αν αγνάντεψαν τη θάλασσα και τον κάμπο
από τις ντάπιες και τους εξώστες του πύργου του;

Πώς να την αφήσεις αυτή την πόλη,
που, κάθε φορά που ο αέρας μολύνεται
από τη ζέστη και την αγωνία,
φυσά μια αύρα θαλάσσια γιομάτη αλάτι κι υποσχέσεις
και τ’ απολυμαίνει όλα,
τη μοναξιά, τη ραγισμένη καρδιά και τ’ άδεια χέρια;

Πώς την αποχαιρετάς αυτήν την πόλη
που ακόμη κι όσα κρύβει βαθειά στα σπλάχνα της,
άσπρα και μαύρα, θα τ’ άντεχες,
μόνο αυτό, μόνο την απουσία της δεν μπορείς
ποτέ από το πετσί ν’ αποτινάξεις;

Έτσι, ολότελα να φύγεις ποτέ δεν γίνεται,
μόνο να λείψεις για λίγο το δέχεσαι.
Γι’ αυτό, των τρυγονιών το λάλημα είναι πολύ,
δεν είναι αντίο τελικά,
είναι υπόσχεση, ευχή,
«εις το επανειδείν, να ξαναρθείς, θα περιμένουμε.»

(Γραμμένο στις 23/8/2015 σε ένα παγκάκι του Επαρχείου,
λίγο πριν την αναχώρηση….)

Εικόνα

Rain in the Sickroom

Rain in the Sickroom

Black and White

Granny's yard, 1977

Granny’s yard, 1977

It was midday, just before the end of spring and sunlight had conquered everything. Despite the heat, the leafy pergola above his mother’s yard enclosed them in her natural cool shade. The sea was but some kilometres away, but the very idea of its presence invested the warm breeze with a soft aura. Some essence of the first flowery fragrances still lingered in the air and flowed downwards to meet the smell of fresh grass and the intense aroma of lemon and orange blossoms in the lower garden. The white bunches of the acacia blossoms sent their penetrating perfume up to their nostrils and exploded halfway upon encountering that irresistible redolence of the lilac on the hedge. How could one find the strength to get up from the chair when held captive by spring-tide?

So they lingered in their embrace, nested in the cobble-yard, facing the tall wide-ledge windows, as if caught in the midst of a fairy circle made up of smells, colours and the feeling of each-other’s tender presence.

He kissed her cheeks and he felt them like soft velvet peaches, he smelled her hair and thought he had plunged into a field decked with chamomile.

Funny. The feeling cake back as vivid as ever, every time he touched the faded little picture in the family album. So black and white. Unlike the memory of his daughter in it.

March 9, 2015

DRUNKEN BUTTERFLY

Would they have burned me as a witch

if I told you carelessly

moments before draining the wine glass

body screaming at highest pitch,

«Come, be my fairy-queen’s obedient ass

donkeying away mercilessly

my every wish-abiding thought,

bonding, despite our different class»?

Indulge me, in your web I’m caught,

flying about you lustily,

I know I’ll die in your embrace

moments before they cast my lot.

Ανέκδοτο ποίημα που δημοσιεύθηκε στο πτερόεν και το poetrysoup. Posted by pteroen and poetrysoup.

ΠΕΡΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Λογοτεχνικά αποτυπώματα

Κριτικά δοκίμια

Ηρώ – Χρυσάνθη Αλεξανδράκη, (Βεργίνα, 2012)

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ

____________________________________________________________________________________________________

Παράξενο. Για την ακρίβεια, η ζωή είναι παράξενα αναπάντεχη. Σκεφτόμουν πως ως δημιουργός, και όχι ως αθλούμενη, δε λειτουργώ καλά με τους «λοχίες». Στο γυμναστήριο ο «λοχίας» γυμναστής θα σε κάνει με τις προσταγές του να ακολουθήσεις το πρόγραμμά του χωρίς να σκέφτεσαι και να αψηφήσεις κούραση και αντοχές.

Στην τέχνη, ωστόσο, ποιος δικαιούται να σού πει πόσο γρήγορα θα γράψεις και θα σχεδιάσεις, πότε και πού; ποιός άνθρωπος είναι ίδιος με τον άλλο για να μπει σε καλούπι; Και γιατί πρέπει να αξίζει σεβασμός σε κάποιον που καταρρακώνει την αξιοπρέπειά σου εκμεταλλευόμενος/η τη δύναμη της κριτικής; Το είδα και στο θέατρο. Συχνά οι άνθρωποι σέβονται τους σκηνοθέτες που τους κάνουν να νιώθουν σκουπίδια και περιφρονούν τους ευγενείς, όσο εμπνευσμένοι κι αν είναι.

Αρνούμαι να το δεχτώ αυτό.

Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να έχουν είδωλα, αλλά «υποδείγματα», «μέτρα σύγκρισης» για να βελτιωθούν στο βαθμό που μπορεί ο καθένας.

Το να μπορείς να βρεις το ωραίο στον καθένα, στο έργο του, αυτό είναι χάρισμα. Αυτό που δεν μπορούν να συλλάβουν πολλοί κριτικοί, καλοπροαίρετοι ή κακοπροαίρετοι, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι – με εξαίρεση, ίσως, όσους τυφλώνει η έπαρση – έχουν συναίσθηση των ελαττωμάτων τους, καταλαβαίνουν πού χολαίνει το έργο τους ή έχουν έστω μια υποψία. Εκείνο που δύσκολα θα πει ο καθένας για τον εαυτό του – και όχι λόγω μετριοφροσύνης – είναι ποια στοιχεία του είναι τα «δυνατά», ποια πρέπει να διατηρήσει. Πόσοι ζωγράφοι σηκώθηκαν από το καβαλέτο και αναφώνησαν: «Έφτιαξα ένα αριστούργημα, μπράβο μου!» Πόσοι ποιητές ή πεζογράφοι στέλνουν τη δουλειά τους στον τυπογράφο με τη σιγουριά ότι θα αρέσει στον κόσμο, στον αναγνώστη, τον πιο απρόβλεπτο ιδιοσυγκρασιακά δέκτη μηνυμάτων;

Προς τι η εισαγωγή;

Μόλις πήρα στα χέρια μου το δοκιμιακό πόνημα της αγαπητής δημιουργού Ηρώς-Χρυσάνθης Αλεξανδράκη. Μια έκπληξη που έφθασε μέσω συμβατικού ταχυδρομείου. Με κριτικά δοκίμια που η συγγραφέας-ποιήτρια έγραψε σε βάθος χρόνου, καθένα αναφερόμενο και στο βιβλίο ενός δημιουργού.

Πέρα από την αδιαμφισβήτητης ποιότητας προσωπική της λογοτεχνική παραγωγή, η κυρία Αλεξανδράκη έχει γράψει σχόλια και κριτικές για το έργο κάθε δημιουργού από αυτούς που παρουσιάζονται στην παραπάνω έκδοσή της με ειλικρίνεια, αναζητώντας τα θετικά στοιχεία κάθε βιβλίου ή πονήματος. Λίγα ή πολλά, λεπτομερή ή λακωνικά, τα λόγια της εστιάζουν πάντα εκεί που χτυπά η καρδιά κάθε έργου. Είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους.

Παλιότερα με είχαν ρωτήσει σε τι πιστεύω. Πάνω από θρησκεία ή πολιτικές πεποιθήσεις, πιστεύω στην ομορφιά που έχει μέσα του ο άνθρωπος. Και η ύπαρξη της κας Αλεξανδράκη αποδεικνύει πως δεν είμαι η μόνη. Θα ήθελα να πω πάρα πολλά για την ίδια. Θεωρώ , ωστόσο, πως τα λέει όλα η ίδια μέσα από τις κριτικές της. Γιατί τα λόγια που θα πούμε για τους άλλους είναι αυτά που θα χαρακτηρίσουν κι εμάς τους ίδιους.

Αρχοντούλα

Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών Klandestini – Malta (2004)

Μια συμμετοχή που θυμάμαι με χαρά. Τον Νοέμβριο του 2004 συμμετείχα για λογαριασμό της Ελλάδας μαζί με άλλους τέσσερις στο Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών στη Μάλτα. Μια αξέχαστη εμπειρία που οφείλω στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (υπεύθ. καθ. Λιάνα Σακελλίου – Σουλτς) και το Βρετανικό Συμβούλιο!

Πρώτη από αριστερά στη Mdina της Μάλτας στη διάρκεια του Φεστιβάλ νέων λογοτεχνών Klandestini, το Νοέμβριο του 2004, το οποίο οργάνωσε το Βρετανικό Συμβούλιο με την Iniziamed.

http://klandestini.britishcouncil.org/english/greece/contributors/archontoulaalexandropoulou/

http://klandestini.britishcouncil.org/english/greece/projecttexts/besttexts/mistinthevillage/

Με την κίτρινη ομπρέλα πίσω δεξιά, ανάμεσα στους Έλληνες, Ιταλούς, Μαλτέζους, Κυπρίους και Βρετανούς συμμετέχοντες του φεστιβάλ.