2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 680 times in 2014. If it were a cable car, it would take about 11 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

ΜΙΑ ΕΦΗΒΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Photo: Archontoula Alexandropoulou

Olympia Train Station Photo: Archontoula Alexandropoulou

Δυσκολεύομαι πολύ να εποικοινωνήσω με τους ενήλικες.

Με εμποδίζει η εγγενής εφηβεία μου.

Έχω σκαλώσει στο μεταίχμιο.

«Μετωρίζομαι» μετέωρη και το μόνο που με αγχώνει

είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε διαμάχη.

Σε τόσο έντονη διαμάχη, ώστε δεν ακούει ο ένας τι λέει ο άλλος.

Ώστε δεν αντιλαμβάνονται πως συμφωνούν…

Θα ήθελα να βρω εκείνον τον φοιτητή που κάποτε — θα ήταν 1994, ίσως 1995 —
στάθηκε μέσα στην aula (το μεγάλο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Αθηνών)

και είπε στους εκπροσώπους των παρατάξεων πως έπρεπε να σταματήσουν να μαλώνουν

γιατί έλεγαν τα ίδια πράγματα….

Έπρεπε να είχα κατέβει να τού σφίξω το χέρι.

Είναι πολύτιμη η καθημερινή εφηβεία μου

Με βοηθά να θυμάμαι σαν να ήταν χθες,

εκείνο το «in medias res» που είχα αντιγράψει στο τετράδιο στο γυμνάσιο.

Με βοηθά να θυμάμαι πως το θέατρο στη σκηνή απελευθερώνει.

Με βοηθά να θυμάμαι πως το θέατρο στη ζωή με καταρρακώνει.

ΜΕ βοηθά να θυμάμαι πως τα όνειρα αναβάλλονται αλλά δεν εγκαταλείπονται.

ΚΙ είναι μαζί μου πάντα εδώ, σαν τη ζωή που κρατά το ξύλο όρθιο,
παρότι το χρώμα στην ξύλινη πόρτα έχει τριφτεί και ξεφτίσει.

ΜΕ βοηθά να σ’ αγαπώ πάντα, παντού, όπως και πρώτα.

Καλό μήνα!

μετωρίζομαι: αστειεύομαι

(Μια λέξη που μού έχει «κολλήσει» μαζί με εκατοντάδες άλλες από την κατ’ επανάληψη ανάγνωση της έκδοσης  «Αραβικόν μυθολογικόν. Νέα Χαλιμά» Επιμελητής: Κεχαγιόγλου, Γιώργος
Υπεύθυνος Σειράς: Αγγέλου, Άλκης, 1917-2001
Εκδότης: Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Σειρα: Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη
Έτος Έκδοσης: 1990

Το φιλί

Το φιλί
Εκατό στις εκατό ζωές να περιμένεις
και γι’ άλλες εκατό αρκεί για να σε θρέψει
εκείνο τ’ ακριβό φιλί το πρώτο
το ανεκτίμητο

κι ωστόσο πώς τη δίψα
να ξεχάσεις για ένα ακόμη
στα ανοιχτά τα πέταλα
μές στην καρδιά του ρόδου.

ένα ακόμη σου φιλί
κι άλλο ένα
κι άλλο
κι άλλο.

«Το φως και η σκιά του»

https://fbcdn-sphotos-d-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xpa1/v/t1.0-9/1383895_318222758380275_7250265093105410675_n.jpg?oh=7e4907e34d6f7beb0b1b39ffa3626605&oe=551F1A27&__gda__=1424062746_e648dd50118408c56b7e322b809d8cbf

ΜΝΗΜΗ

My notebook

My notebook

Αν υπήρχε ένα passe-partout για όλα τα προβλήματά μας, αυτό, θεωρώ, θα ήταν η μνήμη.
Αυτό το πολύτιμο εργαλείο του εγκεφάλου μας, που έχει τη δύναμη να συνταράξει κυριολεκτικά την αχαρτογράφητη περιοχή της ψυχής μας, θα ήταν πιο χρήσιμο αν το αξιοποιούσαμε περισσότερο και το φιμώναμε λιγότερο με τη γνωστή φράση «Μην κολλάς στο παρελθόν, ζήσε για το παρόν» κτλ. κτλ.
Μόνο στην πολιτική αν το είχαμε χρησιμοποιήσει μια δυο φορές, θα μάς είχε γλιτώσει από μόνη της η μνήμη από πολλά δεινά…
Αν θυμόμασταν συχνότερα από πού ξεκινήσαμε ως άνθρωποι, θα ήταν πιο εύκολο να ξαναβρούμε το χαμένο μας δρόμο σε ατομικό επίπεδο.
Κάποτε με ρώτησε κάποιος πώς γίνεται να γράψω αυτά που διάβαζε στα ποιήματά μου, όντας τόσο νέα (πολύ παλιότερα, βέβαια). Στην ποίηση (αν και δεν μιλώ ως ειδήμων γενικότερα, απλώς σε ό,τι αφορά τα δικά μου γραπτά, πετυχημένα ή μη) δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο η ηλικία όσο η μνήμη. Μοιάζει λίγο με το θέατρο. Αν θυμάσαι πως ένοιωσες κάποτε, πώς αντέδρασες, πώς στεκόσουν, τί είπες, τί σού είπαν, θα το ξανακάνεις επί σκηνής. Το σώμα και η ψυχή θυμούνται, ό,τι και να τούς πεις εσύ.
Αν το έζησες και το θυμάσαι, θα τό γράψεις.
Αν το έζησες και σε πλήγωσε, δεν θα το επαναλάβεις στη ζωή, αλλά θα το θυμάσαι και θα το αναπαράγεις επί σκηνής ή επί χάρτου.
Ίσως από τα χειρότερα στη ζωή είναι να χάσει κανείς το δώρο της μνήμης.
Να θεωρήσεις πως αυτά που έχεις ξεχάσει, δεν έγιναν ποτέ.
Πολλοί γνωστοί σε συνεντεύξεις τους, μιλώντας για τη ζωή τους που έχει γίνει δημόσιο θέαμα, επαναλαμβάνουν το κλισέ «δεν μετανοιώνω για τίποτα.»
Διαφωνώ.
Με το να μετανοιώνεις, δεν ακυρώνεις τη ζωή σου.
Απλώς χρησιμοποιείς τη μνήμη σου δημιουργικά. Δεν θα γυρίσεις να αλλάξεις τα λάθη σου. Μετανοιώνοντας, δεν τα επαναλαμβάνεις γιατί «θυμάσαι» πού σε οδήγησαν.
Η μνήμη και η μετάνοια πονούν, σε ατομικό και σε κοινωνικό επίπεδο.
Αλλά δίνουν καρπούς.
Αναπολήστε, λοιπόν, και προχωρήστε μπροστά.

Απώλεια Μνήμης

Στον πατέρα μου    Image       http://xalexandropoulos.wordpress.com/

Απώλεια μνήμης η στιγμή που λες

                                                 «Εντάξει, ήμουν πάντα,
                                                  όπως τώρα, εδώ,
                                                  στη χαρμολύπη.»

Απώλεια μνήμης οι στιγμές που ξέρεις
                                                  «Σίγουρα, εγώ δεν είχα
                                                   εικόνες-λέξεις
                                                   μες στο μυαλό μου.»

Απώλεια μνήμης, να χαθεί το παρελθόν
                                               γραμμένο εκεί μπροστά σου.

Απώλεια μνήμης ν’ ακροπατάς τις νύχτες
                                               μήπως το ξυπνήσεις.

Απώλεια μνήμης, «τα ξεχασμένα» να λες «ποτέ δεν έγιναν.»

Απώλεια μνήμης εσύ, δίπλα, στο κρεβάτι,
                                                να σκέφτεσαι ποιά θά ‘πρεπε
                                                να ήμουν

Χαμένη λέξη, παρελθόν, στην άβυσσο του χρόνου
                                                 κι ήσουν εκεί τώρα, τώρα δα,
                                                 πριν δυο γραμμές, δυο στίχους,
                                                 το «τώρα» ήδη παρελθόν
                                                 κι εγώ μαζί σου λήθη.

Χαμένη λέξη, Αγάπη μου, τα μού ‘ταξες χαμένα,
                                                 όλα κουβάρια ήτανε
                                                 στα νύχια κάποιας γάτας
                                                 και κείτονται σε νήματα
                                                 μπλεγμένα μες στο δώμα,
                                                 εκεί που πια δεν απαντά
                                                 χαμένη η φωνή σου.

Τα μού ‘ταξαν τα μάτια σου, δίχως να μού το λένε
Απώλεια μνήμης τά ‘μασε αντάμα με το κύμα
του χρόνου, κι απομένω εδώ, χαμένη, στο παρόν μου.

Απώλεια μνήμης είναι αυτό που πιότερο φοβάμαι,
μην τύχει κι όσα ξέχασα
ανύπαρκτα λογιάσω.

(Πύργος, 11/5/2010)

Lyrics without the music

Snapshot_20101020_2
I’m In Love with a Memory

I’m in love with a memory
and you love just the thought of me
the idea of a woman by you
who can hear your thoughts.

I’m in love with the touch of your skin
and you ask what I think of your kin
freeze the fire that burns inside
fasting daily away from me.

What is it, baby,
that keeps you away?
What is it, darling,
that will set you free?

I’ve been praying hard for you
turn my flames into songs for you,
I’ve been hoping you’ll wake up soon
see the tears i have cried for you.

What is it, baby,
that keeps you away?
What is it, darling,
that will set you free?

I’m in love with the thought of you
making love at the thought of me,
waking up just to feel my skin
even though you don’t like my kin.

I want you, baby,
why can’t you now see?
how thirsty I’ve grown,
away from you?

I am through playing hide and seek,
every day I keep growing weak,
I yearn daily for your embrace
but your coldness is my disgrace.

I love you, baby,
adore you darling
I cannot leave you
I cannot live

I’m in love with a memory…

http://www.poetrysoup.com/poems_poets/poem_detail.aspx?ID=541492