Tag Archives: Πύργος

Η ΔΙΚΗ

Έχω πολλά ελαφρυντικά
που έφυγα απ’ την πόλη,

πολλά και βαρυσήμαντα,
μια χαρά επιχειρήματα
να πω στη δίκη,
αν κάποτε τύχει να δικαστώ
για εκπατρισμό.

Μάρτυρες υπεράσπισης αμέτρητοι,
γνωστοί κι αγαπημένοι.

Τρέμω μονάχα μή πως δω
στων δικαστών τα πρόσωπα
και στων ενόρκων όλων
βλοσυρά να μ’ αντικρύζει η Ψυχή,
που ποτέ καμιά δικαιολογία μου δεν δέχτηκε.

Πύργος, 10-9.2017

Advertisements

Πώς φεύγεις απ’ αυτήν την πόλη,
από τούτη την πλατεία,
απ’ εδώ που τα πεύκα ξέρουν τόσα πολλά
κι η φωνή της δεκαοχτούρας
μένει ίδια κι απαράλλαχτη τόσες εκατοντάδες χρόνια,
όσες γλώσσες ανθρώπων κι αν αντήχησαν πάνω στον λόφο,
όσα μάτια κι αν αγνάντεψαν τη θάλασσα και τον κάμπο
από τις ντάπιες και τους εξώστες του πύργου του;

Πώς να την αφήσεις αυτή την πόλη,
που, κάθε φορά που ο αέρας μολύνεται
από τη ζέστη και την αγωνία,
φυσά μια αύρα θαλάσσια γιομάτη αλάτι κι υποσχέσεις
και τ’ απολυμαίνει όλα,
τη μοναξιά, τη ραγισμένη καρδιά και τ’ άδεια χέρια;

Πώς την αποχαιρετάς αυτήν την πόλη
που ακόμη κι όσα κρύβει βαθειά στα σπλάχνα της,
άσπρα και μαύρα, θα τ’ άντεχες,
μόνο αυτό, μόνο την απουσία της δεν μπορείς
ποτέ από το πετσί ν’ αποτινάξεις;

Έτσι, ολότελα να φύγεις ποτέ δεν γίνεται,
μόνο να λείψεις για λίγο το δέχεσαι.
Γι’ αυτό, των τρυγονιών το λάλημα είναι πολύ,
δεν είναι αντίο τελικά,
είναι υπόσχεση, ευχή,
«εις το επανειδείν, να ξαναρθείς, θα περιμένουμε.»

(Γραμμένο στις 23/8/2015 σε ένα παγκάκι του Επαρχείου,
λίγο πριν την αναχώρηση….)